Bayan Memore ile Bay Adam

Bayan Memore kısık sesi ile Bay Adam’a;

Aşkına esir düştüğümden bugüne sana söylediğim sözlerim hep seni kolluyor. Bir tek cümlem yok ki içinde sen olmayan. Gözümde sensiz görmez oldu dünyayı. Tenimde. Dilsizliğinde ölmekten çok korkuyorum.. 

Bay Adam derin sesi ile Bayan Memore’e;

Bir cümle içine sığdıramadığım ne varsa seninken neden bu korku. Ben ki ellerim buza saplanmış bir serseriyken buldum gözlerini. Peki sen hiç eriyen buzun ses çıkarttığını duydun mu?

Paraflardan Paragraflar

Garisyen, benliğini suskunlukların arasına sıkıştıran insanın, soğuk ve bitmek bilmeyen bir yalnızlığı neden seçtiğini kavrayamıyordu. Neden sevgisini sonsuzluğa ve sınırsızlığa teslim etmezdi insan? Korku muydu bunu yaptıran? Güvensizlik miydi bunun sebebi? Yalnızlığı kırılan insan tükenişe mi sürüklenirdi illa? Hiç mi çoğalmazdı? Hiç mi büyümezdi? Sevilmek bu kadar mı korkuturdu insanı? Oysa sevmek ve sevilmek mutsuzluğu kendine yol biçmiş bu dünyada, birbirine baktıkça gülümseyebilmek için değil miydi? Tüm bu cevapsız sorular kafasının içinde gitgide çoğaldı. Aklı sorduğu soruların cevaplarını bulmaya çalışıyor fakat tüm bunlara sebep olan nedenin ne olduğunu bir türlü bulamıyordu.. 

Paraflardan Paragraflar

Garisyen, sahilin en yalnız köşesinde oturduğu bankta, rüzgarın savurdukları arasında kendi hayalini görmüştü. Mevsimin doğaya verdiği güce yetişememiş ve dalından kopmuş bir yaprak gibi cansızdı. İnsanların ayakları altında çiğnemeyi umursamadığı kağıt parçaları kadar önemsizdi gözünde. Böyle hissetmek hoşuna gitmemesine rağmen ruhu içinde bulunduğu durumu böyle algılatıyordu. Rüzgarın daha sert estiği bir an’da küçücük bir kağıt parçasının yerden hızlıca gökyüzüne doğru havalandığını gördü. Umudunu düşündü. Mutluluğunun küçücük bir umutla nasılda tıpkı bir kağıt parçası gibi havalandığını düşündü. Kağıdın rüzgarın gücü ile nereye kadar uçtuğunu bilmiyordu. Fakat kendisinin kısa bir zaman uçtuğunu, sonra hızla düştüğünü çok net biliyordu. Üstelik bir kağıdın düştüğünde acı hissetmediğini de göz ardı edemiyordu..

Paraflardan Paragraflar

Garisyen, bazı şeylerin anlamsızlığının nasılda insanı karanlığa götürdüğünü düşünüyordu. Çaresizliği ile başbaşa kalan bir aklın hiçlik sınırına doğru sürüklenişiydi bu. Hiçbir kelimenin ve hiçbir sözcüğün ikna edemediği bir yuvarlanışa benzettiği bu duygu acı veriyordu. Bunlardan kaçmak istiyordu. Duyumsadığı tek şey kaçışı ile rahatlayacağıydı. Peki, içindeki tüm arada kalmışlıkları ve bunun yarattığı tüm tatsız duyguları ortadan kaldıracak güç neredeydi?

Korkakça bir bakış ile aklını esir almış olan karanlığın içinden çıkarttığı küçük ışık hüzmesini eliyle tuttu. Gözlerini ışığın doğduğu noktaya dikerek içindeki karanlığı delip geçmesine izin verdi. Ruhunun tüm derinliklerine dağılan bir ısınma ile adım adım rahatlıyordu. Aklı, ruhu, bedeni yeniden doğmuşçasına canlanmaya başlamış, kalbi heyecanla ışığın kendine dokunacağı an’ı bekliyordu. Fakat ışık kalbin içine girecek ve dönüşümü tamamlayacak kadar güçlü değildi. Kalakalmıştı. Güçsüzlüğüne üzüldü. Çünkü içinde sevgi taşıyan bir aydınlığın anlamsızlıkları çözeceğine inanmıştı. Artık yüreği yeni bir paradoksa saplanmıştı..